Passage uit het boek blz. 94 - 95

Mijn dagen vulde ik nu met kleine klusje in en om ons huis en jarenlang heb ik nog dagelijks een ritje gemaakt op mijn racefiets. 
Al dan niet vergezeld van mijn kinderen. Die hadden er ook wel zin in gekregen om eens onder in de beugel te hangen en zich te testen op hun snelheid en uithouding.
Met vaders verhalen indachtig zagen ze het wel zitten om deel te nemen aan de wedstrijd waar het voor mij allemaal echt begonnen was. 
Zo werd er door hun beide dan ook flink getraind om ook eens een keertje in de pruimentour te kunnen schitteren. Maar het noodlot sloeg toe tijdens een van onze ritjes. Vicky en Bart zouden een spurtje afwerken maar haakte in elkaar, belandde op het wegdek met een arm in het gips tot gevolg voor ons Vicky.

Voor haar was het wel geweest, ze besliste resoluut om een streep te zetten onder haar wielercarrière. 
Bart bleef volharden en zo stond hij op tien september 1989 op negen jarige leeftijd aan het vertrek van de pruimentour, die hij na een prachtige solo met een overwinning wist af te sluiten.

Het jaar nadien werd er tijdens de vakantie weer flink
getraind, met hetzelfde doel voor ogen, een overwinning in de pruimentour. Ook nu weer wist hij dit te realiseren al was de tegenstand iets feller dan het jaar voordien en moest hij tot de laatste ronde flink strijd leveren met John Koks, een jongen die al aan meerdere
jeugdwedstrijden had deelgenomen. Maar het lukte Bart en zo werd voor het tweede jaar op rij de wedstrijd gewonnen.

Alle goeie dingen bestaan uit drie, dus zou Bart ook het jaar nadien weer deelnemen aan de pruimentour. 
Het probleem was dat hij nu in de categorie van elf tot vijftien jarige uitkwam waar het leeftijdsverschil een grote rol speelde. 
Samen hadden we weer onze kilometertjes afgehaspeld en op zondag vijf september 1991 stond Bart als elfjarige aan het vertrek tussen jongens van vijftien jaar die twee koppen groter waren dan hijzelf en al heel wat koerservaring hadden. Hij liet het zich niet aan zijn hart komen en hij verdedigde zich als een duivel in een wijwatervat, met een prachtige derde plaats als resultaat. 

Alles bij elkaar heeft Bart dus maar drie wedstrijden gereden als wielrenner met twee éérste en één derde plaats op zijn palmares. Voor mij was die derde plaats tussen die grote jongens net zou indrukwekkend als zijn overwinningen.

Ondertussen had Bart mijn oude visbak ontdekt en probeerde we samen al eens een visje te verschalken, iets wat ik in het verleden ook al had gedaan. Soms zelfs vroeg in de ochtend, voor we naar een wedstrijd reden gingen we eerst nog enkele uurtjes vissen.