Belgische vlag Livin Klaasen Nederlandse vlag
Van Trimmer tot Profwielrenner
 - Hartfalen bij sporters -
Hart
- Home

Mijn Verhaal
- Mijn Boek
- De Cover
- Voorwoord
- Foto's
- Filmpje
- Bart en Vicky
- Persreacties
Website
- Contact
- Links

- Hartfalen bij
  sporters

- Columns

* Doping is van alle    tijden.
     ---------------
* Helma is vies -        Helma stinkt.
     ---------------
* Mogen wij daar       van drinken              leider?
     ---------------
* De laatste               Karaktergeneratie.
     ---------------

Hartfalen bij Sporters.

Omdat ikzelf na mijn carrière als wielrenner het slachtoffer werd van serieuze
hartproblemen en hiervoor ook medisch behandeld werd, ben ik mij steeds meer
gaan verdiepen in alles wat met hartfalen bij sporters te maken heeft.


Hieronder mijn persoonlijke ervaringen als hartpatiënt.
Medische verklaringen zoals ik die her en der verkregen heb en een
passage uit mijn boek "Van Trimmer tot Profwielrenner"
waarin mijn hartproblemen beschreven worden
.
-------------------------------------------------------------------------

Toen ik in 1995 steeds meer last kreeg van een onverklaarbare vermoeidheid,
heb ik op aandringen van mijn vrouwtje Ria een bezoek gebracht aan mijn huisarts.
Na een kort onderzoek heeft deze mij onmiddellijk doorgestuurd naar de
afdeling cardiologie van het AZ St. Jozef ziekenhuis in Turnhout.
Daar werden hartritmestoornissen vastgesteld.
Meer bepaald een voorkamerfibrillatie.
Artikel uit Het Volk van 1 feb. 2007
  
   Op alle mogelijke manieren is er geprobeerd om mij van die

   voorkamerfibrillatie af te helpen en na samenspraak met professoren
   in het UZA werd er besloten om de AV knoop in mijn hart door
   te branden en mij van een pacemaker te voorzien.


   Op mijn vraag aan doctoren en professoren of dit hartfalen het
   gevolg kon zijn van
het teveel in het rood rijden tijdens mijn
   wielercarrière kreeg ik het antwoord dat
dit probleem zich bij ieder  
   normaal mens van de ene op de andere dag kan voordoen.

   Toch bleef ik met de vraag zitten of die hartproblemen niet het
   gevolg waren van de manier waarop ik mij als renner tijdens de  
   wedstrijden en trainingen had uitgeleefd.

   Die doctoren en professoren wisten natuurlijk niet wat voor een  
   renner ik geweest was. Ze hadden waarschijnlijk nog nooit van
   Livin Klaasen gehoord en wisten al helemaal niet dat ik geen    
   uitzonderlijke klasbak was geweest maar dat ik het vooral van
   mijn karakter en uithoudingsvermogen moest hebben.

   Ook al bleef ik in mijn achterhoofd met de vraag zitten, is het
   allemaal een gevolg van het wielrennen of niet? ik moest me toch
   bij de situatie neerleggen en er valt niets meer aan te veranderen.


En toch was ik blij verrast toen ik op 1 februari 2007 bij het lezen van mijn dagelijks
 krantje "Het Volk" de titel "Training kan atletenhart zwaar blesseren" onder ogen kreeg.
Er wordt wel degelijk een link gelegd tussen trainen op uithoudingsvermogen
en hartritmestoornissen en hopelijk wordt er in de toekomst nog meer
onderzoek naar gedaan zodat sporten steeds veiliger wordt.
 

Hieronder zal ik op een eenvoudige manier proberen uit te leggen wat
men mag verstaan onder hartfalen bij sporters, zonder moeilijke woorden
of ingewikkelde medische termen.

Hartfalen en sport.

Al maar meer sporters blijken last te hebben van hartklachten.
Hartritmestoornissen zijn dan ook de belangrijkste klachten die bij sporters optreden.
Deze moeten dan ook zeer ernstig onderzocht worden en een medische behandeling is 
geen overbodige luxe omdat dit hartfalen levensbedreigend kan zijn.
Minstens één maal per jaar een medische controle is zeker aan te bevelen.
Omdat de meeste sporters hun lichaam tiptop verzorgen, op hun voeding letten, niet roken, 
niet al te veel alcohol gebruiken en proberen hun lichaamsgewicht optimaal te houden zou je
bij hen geen hartproblemen verwachten. En toch, ondanks die gezonde levensstijl en een 
normale bloeddruk is er iets dat het hart op een negatieven wijze kan beïnvloeden.

Wat en hoe?

De eerste vaststellingen zijn vrijwel altijd een onverklaarbare vermoeidheid.
Ook hartkloppingen, een slap gevoel, duizeligheid en een minder vlotte sportbeoefening 
zijn symptomen dat er iets mis kan zijn met het hart.
Wanneer een hartslag niet meer te tellen is of zoals men wel eens zegt, mijn hart ging over 
zijn toeren, dan is het opletten geblazen.
Het begint meestal met enkele extra hartslagen die het normale hartritme verstoren.
Later kan dit resulteren in een veel te snelle hartslag of een onregelmatige hartslag.
Wanneer deze onregelmatigheden zich blijven voordoen, dan kan zich dit uiteindelijk 
omzetten tot een voorkamerfibrillatie.

Voorkamerfibrillatie.

Voorkamerfibrillatie is een stoornis die de normale werking van de voorkamers tegenwerkt.
Normaal zorgen de voorkamers voor een perfecte vulling van de hartkamers.
Bij voorkamerfibrillatie heeft men alleen een trilling in de voorkamers in de plaats van een doelbewust samentrekken en gaat de oorspronkelijke werking van de voorkamers verloren.
De normale werking van het hart is hiermee niet bedreigd, maar door het trillen van de 
voorkamers kan er een stolling ontstaan waardoor zich bloedklontertjes kunnen vormen die 
op hun beurt in bloedvaten terecht kunnen komen met fatale gevolgen.
Deze voorkamerfibrillatie moet men zo snel mogelijk behandelen omdat het iets is dat zichzelf 
in stand houdt. 
Hoe langer men wacht, hoe moeilijker het is om het hart weer onder controle te krijgen.
Men kan proberen het hart weer in de pas te laten lopen door medicatie of door het 
toedienen van elektrische schok. Iets dat bij mij geprobeerd maar niet gelukt is.
Wanneer voorkamerfibrillatie op deze manier niet onder controle te krijgen is kan men 
overwegen een pacemaker te plaatsen die constant het hartritme regelt. 
In sommige gevallen zal men via een katheter in de lies proberen de AV knoop in het hart 
door te branden waarna de pacemaker de werking van het hart overneemt.

Deze behandeling is bij mij toegepast.  
Die AV knoop (atrioventriculaire knoop) is een onderdeel van het elektrische systeem of 
ook wel het prikkelgeleidingsysteem genoemd dat instaat voor de regeling van de hartslag.

Duursport en oorzaak.

Het is opvallend dat het vooral duursporters zijn die last hebben van hartritmestoornissen.
Omdat vooral wielrenners, langeafstandslopers en triatleten vele uren per week aan een hoge hartfrequentie trainen is het niet verwonderlijk dat zij tot die groep van sporters behoren 
die om welke reden dan ook last krijgen van hartritmestoornissen.
Verschillende onderzoekers hebben reeds geprobeerd een verband te leggen tussen 
duursport en hartritmestoornissen. 
Bij die studies blijkt dan ook dat er bij duursporters meer hartritmestoornissen voorkomen 
dan bij mensen uit controlegroepen die geen sport beoefenen.
Er is tot op heden nog steeds geen enkele wetenschappelijke verklaring gevonden voor 
deze waarnemingen maar voorkamerfibrillatie is wel een veel voorkomende stoornis bij 
mensen met een onderliggende hartziekte.
Voorkamerfibrillatie kan zich echter ook zonder enige onderliggende aanwijsbare reden manifesteren en dit is dan meestal het geval bij duursporters.
Voor de oorzaak van die ritmestoornissen bij sporters is tot op vandaag nog steeds geen wetenschappelijke verklaring gevonden.
Men denkt wel aan structurele veranderingen ter hoogte van het hartspierweefsel als gevolg 
van herhaalde zware inspanningen en deze blijven ook bestaan eenmaal men gestopt is met intensieve sportbeoefening.
De vraag is nu of het een niet gekende onderliggende hartziekte is die zich uit ten gevolge 
van sport of is het de sport op zich die de hartritmestoornissen veroorzaakt.
Door een betere sportbegeleiding en steeds meer testen probeert men een beter inzicht te 
krijgen in de sportfysiologie van het menselijk lichaam.
Mijn hoop is dan ook dat in de toekomst alle gegevens uit die onderzoeken en testen 
gebruikt kunnen worden om het hartfalen bij sporters te kunnen behandelen.

Conclusie:
Doe je actief aan sport: laat je hart dan regelmatig onderzoeken door een arts, 
beter een keertje meer langs gaan bij je dokter dan één keer te weinig.

Livin Klaasen
- maart 2007 -      

Terug naar boven: klik hier


Hieronder een passage uit mijn boek "Van Trimmer tot Profwielrenner"

Mijn hartproblemen, zoals beschreven in het boek

Vanaf nu ging ik weer alleen op pad voor mijn dagelijks 
fietstochtje.

Dat ging steeds moeilijker en regelmatig kreeg ik ook pijnen in 
de borst waar ik de oorsprong niet van kende.

Na een klap op de borst verdwenen die zoals ze gekomen waren 
en stelde ik me daar verder geen vragen bij.

Toen ik op een avondje met mijn vrouw en dochter een 
fietstochtje maakte, moest ik hen er op attenderen dat ze niet zo 
snel moesten fietsen. Ik kon gewoon niet volgen, wat wel raar 
was voor iemand die in totaal al ettelijke keren de wereldbol 
rond gefietst had.

Op aanraden van mijn vrouwtje ging ik enkele dagen later op 
consultatie bij mijn huisarts, Dr. Barbé. Deze maakte direct een 
afspraak bij Dr. Bekaert, een cardioloog in het A.Z. St. Jozef in 
Turnhout, want blijkbaar was er iets niet in orde met mijn 
wekker. Nogmaals enkele dagen later bleek dat er wel degelijk 
iets mis was met mijn hart.

Op de vraag of het eventueel iets te maken kon hebben met 
mijn wielerverleden, kreeg ik als antwoord dat zoiets bij elke 
mens kon voorkomen en dat men daar van de ene op de andere 
dag mee geconfronteerd kan worden.

Zelf had ik het idee dat de oorzaak daar wel te zoeken was, 
maar ja, ik heb er niet voor gestudeerd en specialisten zullen 
wel weten waar ze over spreken.

Omdat ik het tijdens mijn wielercarrière altijd van mijn karakter 
moest hebben, want ik was niet wat je noemt een echte klasbak, 
dacht ik dat door het jarenlang in het rood fietsen misschien die 
kwaal ontstaan was.

Het probleem was dat mijn hart niet normaal klopte, het was 
wat men noemt een voorkamerfibrillatie. Het is een veel 
voorkomende ritmestoornis bij mensen met een onderliggende 
hartziekte.

Deze hartziekte wordt dan ook verantwoordelijk gesteld voor 
het manifesteren van de ritmestoornis. Om dit te bestrijden 
werd mij allerlei medicatie voorgeschreven. Die medicatie had 
niet het gewenste effect, bovendien reageerde mijn lichaam niet 
al te best op al die pillen en werd ik er alleen maar misselijk 
van.

Na onderzoeken in Turnhout en in het U.Z. Antwerpen werden 
meerdere pogingen ondernomen tot defibrilatie, wat staat voor
het met elektrische schokken terug brengen van het gewenste 
hartritme, maar ook dat mislukte.

Uiteindelijk moest er een andere oplossing gezocht worden.
Na nogmaals een hele reeks onderzoeken in Antwerpen stelde 
men voor om bij mij een pacemaker in te planten en zou 
tegelijk de a.v. knoop in mijn hart doorgebrand worden.

Deze a.v. knoop, ook wel sinusknoop genaamd, produceert bij 
een gezond hart regelmatige elektrische prikkels, waardoor het 
hart samentrekt en de normale hartslag ontstaat.

Door deze knoop nu door te branden viel die werking weg en 
moest mijn pacemaker die functie overnemen. Wat betekend 
dat ik voor de rest van mijn leven afhankelijk ben van de goede 
werking van mijn implantaat.

Gelukkig moet ik nu op uitzondering van enkele 
bloedverdunners en wat pijnstillers tegen mijn rug en 
halsproblemen geen medicatie voor mijn hart meer innemen, 
zodat ik verlost ben van het misselijkheidgevoel.

Wel zal ik het mijn hele leven rustig aan moeten doen want 
felle inspanningen zijn niet meer aan mij besteed.

Maar ik leef nog en als ik de specialisten en professoren moet 
geloven had het net zo goed verkeerd af kunnen lopen.

Moest ik mij in het verleden aan doping bezondigd hebben, was 
de kans groot geweest dat ik me zonder het zelf te beseffen 
recht de dood in had gereden.
 

Terug naar boven: klik hier     


© Webmaster:  Livin Klaasen  2005 - 2019  -  Dit is geen commerciële site, alles op deze site is louter informatief.