Heel vroeg in de morgen op 31 mei 1984 hadden zes moedige jongens zich verzameld voor 
de deur van doe het zelf zaak Plus Klus in Baarle – Nassau. 
Die dag, Hemelvaartsdag, was een prima dag om met veel zin en overgave aan een fietstocht 
van ongeveer 1400 km te beginnen met als einddoel het Franse bedevaartsoord Lourdes aan 
de voet van de Pyreneeën.

Ikzelf, Jan mijn zwager, Wim de zwager van mijn zwager, André een goede kennis en nog 
een Jan die we ter gelegenheid van onze trip naar Frankrijk omgedoopt hadden tot Jean 
zouden proberen om de trip al fietsend af te leggen.
Voor de begeleiding en verzorging konden we rekenen op onze vriend Wout die ons van 
drank en spijs zou voorzien. Hij was tevens ook benoemd tot chauffeur van de mobilhome 
van Jan waarin we de volgende dagen zouden bivakkeren en overnachten.      

Het weer viel tegen. Mist en regen zou ons de eerste dag vergezellen en na een tocht van 
210 km en verschillende lekke banden kwamen we aan in Maubeuge  waar we de nacht 
zouden doorbrengen op een camping.
Wout stond al klaar op de camping en na een flinke maaltijd werden de fietsen onderhanden genomen. Onder een schuchter ondergaand zonnetje dat op het laatste moment probeerde 
om de dag alsnog iet of wat zonnig af te sluiten poetsten we ijverig aan ons stalen ros om 
de dag nadien op een proper vehikel onze weg verder te kunnen zetten.

De volgende morgen werden we gewekt door gekletter van regen op het dak van de mobilhome. Na een flink ontbijt en goed ingepakt tegen de regen vertrokken we aan de tweede etappe. 
Was het de regen of was hij de eerste dag een beetje te overmoedig geweest, had hij niet 
genoeg getraind of waren het die enkele kilo’s overgewicht die hij moest meesleuren, ik weet 
het niet, maar bij onze eerste stop van de dag gaf André de pijp aan maarten. Vanaf nu zou hij samen met Wout instaan voor de bevoorrading en voor de verdere begeleiding.

Het was niet al kommer en kwel wat het weer betrof want regelmatig liet het zonnetje zich 
ook al eens van zijn beste zijde zien.
De stemming in de groep was opperbest en onze reis verliep zoals we vooraf hadden gepland. 
Er werd gelachen, gezongen en af en toe werd er als eens een al dan niet aangebrande mop 
verteld. Dat lachen en zingen gebeurde vooral na het fietsen als we gezellig samen zaten om 
te eten of gewoon van onze rust zaten te genieten.
Vooral het repertoire van Urbanus Van Anus werd veelvuldig boven gehaald. 
In onze groep zaten enkele echte Urbanus fans en vooral Jean en ikzelf bleken bijna heel zijn oeuvre te kennen. Zowel zijn liedje als zijn sketches kwamen veelvuldig aan bot. 
Bij elke gelegenheid werd er wel een gezegde of spreuk van Urbanus bovengehaald.

Goe poeier, een uitspraak uit een sketch waar Urbanus geel poeder strooit tegen olifanten en
Vreet accident waar hij op een auto kerkhof uit een wagen stapt waren veel gehoorde 
uitspraken die dagen.
Maar onze topper was toch vooral Mogen wij daar van drinken leider, naar een sketch 
waar hij met de welpjes van een jeugdbeweging naar een wonderbron trekt en een van die 
kleine gasten vraagt of ze van die bron mogen drinken met de woorden Mogen wij daar van drinken leider, met alle gevolgen van dien.

En zo ging onze tocht verder tot we op zondag een verplichte halve rustdag hadden omdat 
we af te rekenen hadden met een technisch probleem aan de mobilhome en die problemen 
konden pas op maandag hersteld worden.
Daar in Aigurande, bijna halfweg onze tocht zaten we dan en om eens goed uit te rusten 
voor wat nog zou volgen hadden we besloten om de volgende nacht in een hotel te slapen. 
Goed uitgelaten, misschien met iets teveel lawaai en iets te veel drank op zaten we daar op het terras van dat hotel met het hele dorpsplein voor ons onze Urbanus imitaties uit te voeren.
Op maandag, na de middag, toen we zeker waren dat de technische problemen aan de 
mobilhome die dag opgelost zouden worden vertrokken we voor het vervolg van onze tocht. Wout en André bleven bij de mobilhome tot deze was gerepareerd en zouden zich later op 
de dag bij ons vervoegen.
 
Toen Jean de dag nadien in een afdaling onderuit schoof vroegen we niet of hij zich had 
bezeerd, maar stonden we met z’n allen te kijken of zijn blauwe Gios niet beschadigt was en 
werd er niets anders gezegd dan vreet accident, vreet accident….

En zo verliepen onze dagen met slapen, fietsen, eten en weer verder fietsen, want door 
onze dag oponthoud moesten we het aantal dagkilometers flink opvoeren om toch nog op 
de afgesproken datum in Lourdes aan te komen.
Donderdag namiddag omstreeks vier uur kwamen we aan in Lourdes en werden 
we opgewacht door Wout en André net voor het binnenrijden van Lourdes met een fles 
champagne in de aanslag die we van een supporter vanuit Baarle hadden meegekregen en 
die werd dan ook met veel enthousiasme ontkurkt.

Onze reis was volbracht. De vooraf geplande tocht over de Tourmalet zat er door het 
oponthoud onderweg niet meer in want zoals afgesproken zouden we op zaterdag na een 
tocht met de mobilhome weer in Baarle arriveren.

Nadat we nog wat hadden gegeten en van een welverdiende douche hadden genoten gingen 
we als echte pelgrims naar het bedevaartsoord.

Eerst even langs de vele souvenirs winkeltjes, een aandenken kopen voor het thuisfront en 
daarna gingen we naar de grot. Na het opsteken van een kaars, als dank voor de fijne tocht 
die we gemaakt hadden werden ook enkele flesje in de vorm van een lievevrouwbeeldje 
gevuld met water. 
We hadden enkele sympathisanten beloofd om een flesje lourdeswater mee te brengen.

Zo, onze tocht zat er op. 
Vrijdagmorgen zouden we in alle vroegte vertrekken en om ons korte verblijf in Lourdes 
af te sluiten zouden we met z’n allen nog een gezellig terrasje gaan doen.
En daar zaten ze dan, zes tevreden vakantiegangers die een goede week geleden vertrokken 
waren met maar één doel voor ogen, op de fiets naar Lourdes rijden.

De ober bracht onze drankjes en net voordat we zouden toosten op de goede afloop 
sprak Jean de woorden “Mogen wij daar van drinken leider”.
En wat er toen gebeurde zal ons voor altijd bijblijven.
Net op het moment dat Jean zijn woorden uitsprak passeerde er een Vlaams madammeke 
die deze woorden ook gehoord had. Zij schoot in een Franse colère en zwaaide met haar 
cacoche vlak langs Jean zijn oren met een regen van verwijten en berispingen er bovenop.

Dat madammeke had onze tasjes met souvenirs en flesje water op het tafeltje voor ons 
zien liggen en zij dacht dat Jean daar mee aan het spotten was.
Zij dacht dat Jean de flesjes met het lourdeswater in het belachelijke wou trekken, maar niets 
was minder waar. Wij wilden gewoon toosten en in het verlengde van wat wij al de hele week gedaan hadden, namelijk Urbanus imiteren waren die woorden als grap bedoeld en zeker 
niet als spotternij.
We hebben nog geprobeerd om het Vlaamse madammeke te overtuigen dat wij niet van plan 
waren om te spotten of te kwetsen maar ze was zo over haar toeren dat er geen lievemoederen 
aan te pas kon komen.

Zo zie je maar, geloof is een gevoelige zaak. Woorden zijn niet altijd in staat iets uit te drukken zoals ze bedoelt zijn en daarom kan men mensen kwetsen zonder het zelf te willen.

En of we nu willen of niet, telkens we de sketch zien van die jonge welpjes aan de toverbron met hun waterkruikjes denken we automatisch terug aan onze Lourdestrip.

Livin Klaasen

- Juni 2007 -

Andere Columns: